De Psychologie van het gezag

Onlangs kreeg Balkenende na de voor hem slecht verlopen Algemene Beschouwingen opeens heel Nederland over zich heen. Zijn gezag is aan het afbrokkelen. De man die er in geslaagd was zijn Harry Potter imago af te schudden en tot voor kort eindelijk breed leek te zijn geaccepteerd door de samenleving! Andere tijden vragen om andere leiders. Een paar jaar geleden was er behoefte aan een bescheiden leider met een weinig uitgesproken profiel, vooral in staat tot een vorm van bindend leiderschap die door verschillende polariserende groepen in de samenleving geaccepteerd werd. Daarvoor heb je iemand nodig die vooral veel luistert en zichzelf niet zo scherp profileert. Balkenende was een van de eerste politici die begreep dat de opmars van Pim Fortuyn indertijd vooral te maken had met een grote groep mensen die zich in de steek gelaten voelde door de Haagse politici en er sterk behoefte aan hadden hun onvrede over het falen van de integratie te uiten, zonder daarmee als racist te worden bestempeld door de politiek correcten. Dat vormde de basis voor het leiden van de eerste kabinetten in dit decennium. Daardoor had hij breed draagvlak onder de nederlandse bevolking. Onzekere tijden zoals de huidige vragen echter om sterkere leiders, waarbij mensen het gevoel krijgen dat er richting gegeven wordt. Daarvoor moet je echter niet bij Balkenende zijn. Overigens wat mij betreft liever niet geprofileerd, dan verkeerd geprofileerd, het kan nog veel erger wat dat betreft. Niettemin wordt het tijd voor een bestuur met gezag, geleid door bijvoorbeeld iemand als Herman Wijffels, iemand die zowel qua inhoud als qua statuur (vorm) beter past als Minister-President.